libro

Sa wakas hindi ko alam kung anung mgandang hangin ang nainhale ng ate ko at nag-ayang gumora.
kung tutuusin mga one year na rin kmi ni ate na hindi nkakagala, kc maxado syang nalulong sa virtual jowa nya…
oo virtual kc di nya pa ito nakikita in flesh.. puro sa webcam lang at mga pics habang nagmemestulang living nemo sya dahil isa
syang SEAMAN..SEAMANLOLOKO.. hAAyyy.. ewn ko b dito sa aking syupatid…trenta anyos na nagpapatol pa sa internet..

nakilala nya kc itong seaman na ito sa isang social network.. yung filipinofriendfinder.com.. actualy ako rin ang salarin kc ako
ang nagturo sa kanya kung panu gumamit ng internet.. na kailangan may pera ka munang pambayad sa magtuturo sayo.. wahahhaa..
at ayun ang bunga. natuto na rin syang magchat,magfriendster,makisali sa forum, magserts nang mga boys for rent, mag-gugol,magyahoo..
at higit sa lhat ang pumindot ng keybord para maenjoy mo ang 100% cyber experience..

nung nakaraang araw nya lang nalaman na may jusawa at junakis na pla itong seaman na ito… halleeer…yan ang resulta mxado kcng masikreto
ang ate ko.. ayaw nya ng tinutukso namin sya.. kya inilihim nya ang mga panahong msaya silang nagkakaulayaw ng kanyang virtual
jowa.. mga three years na rin silang mag-un… (o diba alam ko) well! pakilamera tlaga kc ako pag wala akong mgawa nagbabasa ako
ng email nya.. hahaha.. sana kc nagbubura sya ng sent items… hindi lang inbox… hindi ko kc naman naituro sa kanya ang tungkol dun.

kya bisto ko ang bawat titik na sinasambit nya sa kanyang darling.. . hahaha.. ba’t ganun bat kinuwento ko na ang lablyf nya..
sige lulubus-lubusin ko na.. nbsb rin ito si ate.. ni walang umakyat ng ligaw sa bahay namin.. alam nyo ba kung bakit..

anu pa,… kya nga laging may gyera sa iraq sa bhay namin.. dahil ubod sya ng sungit at ubod ng taray.. at hellow sya ang tinubuan ng moodswings..
kya ayun siguro ang result.. i’m so blessed pa rin.. kahit hindi ako kagandahan.. dahil isa akong encandyosa (encantong dyosa) eh.. marami
namang nagtangkang bihagin.. ako.. hahahha..

at dahil nga sa nalaman nya ang ganung estado ng kanyang jowa.. eh narealize nyang .. makipagbonding sa akin.. dahil mtagal
nya kaming inaalipin dito.. huhuhu.. naawa siguro sa akin dahil malapit na akong pumasok sa kumbento dhil hindi na ako naglalabas
ng bahay..

kya ayun.. pumunta kami sa ..
muwahhhh..
muwahhhhhh…

 

muwahhhh….(yan yung sigaw ni manong… papuntang SM MOA)
wala pa kmi sa 1/4 nang nilalakad namin ayun pagod na.. Aba..aba… pati pagiging temaarts.. kinarir na rin ng ate ko.. dahil no choiz sya

at ako lang ang may alam ng pasikut-sikot dun ayun.. napilitan sya hanggang sa mapapad kami sa POWERBOOKS..

ayan malapit na ako title–

sbi nya anung gagawin mo dito? bibili ka b ng liro?

syempre sagot isang malaking HINDDDDDDDDDDDDDDDDEEEEEE.. dahil wala naman akong datung pambili..

“ah ok, sige.. “

ayun si ate nkahanap ng libro.. ang pamagat “TILL DEBT DO US PART” .. aba..PERA na ata ang kakaririn ng ate ko.. ay matgal na pla
nyang kinakarir ang pera.. kaya nga kuripot rin sya..

dahil syempre hindi naman ako bookish at limitado lang ang binabasa kong libro, ala pa akong nakikita….

hanggang sa..

ayun… BOB ONG ( naalala ko yung kaklase ko na dumayo pa ng sm manila para bilhin ang stainless longanisa edition nito) ayoko
sanang bilhin dahil wala akong pera..saka nbasa ko na yung iba dito.. via-hiram..

sabi ng ate ko.. anu yan..???

libro ni bob ong.. yung parang tgalog version ni bro.bo sanchez ( hala ikinompare ko tlga)

“ah ganun ba? gusto mo ba yan” (aba bibilhin nya para sa akin???)

mabilis kong isinagot “OO” o cge eto byaran mo na (aba parang tumama ako sa lotto.. ganito ba ang mga brokenhearted nagiging mabait)

syempre ako dali-daling pumunta sa cashier at nagbayad.. pero bat ganun.. parang i’m not happy mas gusto cash na lang.. hehehe..
syempre tinamad na naman ako magtype…. kya eto puputulin ko muna pansamantagal.. promis may karugtong to… abangan